เคยมีมั้ย...คนที่ไม่เคยที่จะลืมโทมาแฮปปี้เบิ้เดย์ในวันเกิด

..ถ้ามีคนถามว่าอะไร? เป็นอาวุธที่น่ากลัวและอันตรายที่สุดในหมู่มนุษย์

เราก็คงตอบว่า "คำพูด"เนี่ยแหละที่น่ากลัวที่สุด เพราะมันสามารถสรางสรรค์ได้ทุกอย่างตามแต่ที่ใจเรานึก และในทางกลับกัน มันก็สามารถทำลายอะไรหลายๆอย่างได้โดยแทบไม่ต้องกำลัง

 ยิ่งอ่านยิ่งงง? ใช่ คำพูดของคนเราเนี่ยแหละ ที่ทำร้ายคนอื่นโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว บางครั้งทำลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ หรือบางครั้ง ก็อาจจงใจ แต่มันทำร้ายใจคนเราเกินกว่าที่คิด ทำไม? ทำไม..คนเราต้องพูดจาแค่เพื่อแสดงอารมณ์หรือพูดด้วยความคะนองปาก เพื่อให้สะใจตัวเอง สนองอารมณ์ความรู้สึกของตน โดยไม่ได้คิดเลยว่า คนอื่น เค้าจะรู้สึกอย่างไร

       พูดอะไรที่เราไม่ต้องเสีย แต่เค้าได้ ไม่เห็นจะผิด
       พูดอะไรที่เราได้ แต่เค้าเสีย อย่างนั้นสิแย่กว่า

เค้าได้เราก็ได้ มีให้เห็นออกบ่อยไป
       แล้วอะไรล่ะที่ได้ แล้วอะไรล่ะที่เสีย?.. ตัวอย่างง่ายๆ พูดจาทิ่มแทงใจชาวบ้าน เราได้ความสะใจ แต่เค้าเสียความรู้สึก ถูกแล้วหรือคิดดีๆ เป็นธรรมดาที่ใครๆก็ต้องอยากได้ความรู้สึกดีๆ อารมณ์ดีๆและคำพูดดีๆจากคนรอบข้าง ถึงไม่พูด แค่ยิ้มให้ ก็สุขใจแล้วน่ะ

 ปล. -ถ้าเราเคยพูดอะไรที่ทำให้ต้องเสียความรู้สึก เราขอโทดด้วยจะพยายามไม่ทำอีก
        - คิดดูสิ ว่าชีวิตนี้เราใช้วาจา ทำร้ายคนไปกี่คนแล้ว..

            ...เพิ่งผ่านช่วงเวลาที่เสียใจที่สุดในชีวิต  นับตั้งตาคุณตาเสีย  นั่นก็คือ  "ตะโก้"  หมาที่กูรักที่สุดในชีวิต  ได้จบชีวิตลงแล้วด้วยอาการโรคหัวใจกำเริบ 

             10ปีแห่งความทรงจำ  10ปีที่บ้านเราเลี้ยงมันมาอย่างไม่ค่อยดีเท่าไหร่(ไม่ใช่อะไรหรอก  มันเป็นหมาขี้ประจบ  พวกเราเลยรุมกันแกล้งแม่ด้วยการกระแนะกระแหนมันพอขำๆ  หรือแกล้งมันเล็กๆน้อยๆ  ทั้งที่เราทุกคนในบ้านก็ออกจะแสนรักมันจะตาย  เช่นแย่งชอคโกแลตแย่งชีสมันกิน  พูดง่ายๆคือแม่เลี้ยงมันดีกว่ากูและน้องกู)
            ถ้ามีคนถามว่าทำไมมันหัวใจวาย  เราก็ไม่รู้เหมือนกัน  เพราะมันยังไม่มีอาการที่แสดงความชราภาพใดๆออกมาเลย  แถมยังกระดี๊กระด้าทุกครั้งที่มีคนเข้ามาในบ้าน(ไม่ว่ามันจะรู้จักหรือไม่)  และยังตะกละตะกรามเมื่อได้กลิ่นเอ็มแอนด์เอ็ม  สุดโปรดจนยอมพลีกายกระโดดเอาตัวอ้วนๆของมันเหยียบตัวเราที่นอนอยู่ที่พื้นเพื่อไปยังห่อM&Mห่อนั้น  แต่แล้วตอนค่ำของวันที่  22  มิถุนายน 2548  ...
          ทั้งๆที่เรากลับมาบ้านตั้งแต่บ่าย เรากลับไม่ได้เอะใจอะไรเลยที่ไม่ได้เจอมันวิ่งมาประจบเหมือนทุกวัน
   ....เวลาผ่านไปอย่าช้าๆ
           21.30  แม่วิ่งร้องไห้  เอาสองมือประคองร่างที่นิ่งสงบของมันมาวางไว้หน้าห้อง   มันตายแล้ว!!
     จำไม่ได้ว่าตอนนั้นคิดอะไร  มันนิ่ง  อึ้ง  ตกใจและนึกว่ามันต้องหาย  ต้องรีบพอไปหาหมอ  แต่อีกใจก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้แน่  เพราะร่างสุนัขที่เริ่มแข็งแล้วในอ้อมกอดแม่นั้น  ต้องไม่มีชีวิตอยู่แล้ว  คืนนั้นผ่านไป  โดยการเอามันไปฝังที่วัด..

     ผ่านมาแล้วหลายวัน  แต่เราก็ยังไม่ชินนักกับการที่กลับบ้านมาแล้วต้องอยู่กับความเงียบที่ไม่มีเสียงเกาหรือเสียงเดินเป็นจังหวะตามความอุ้ยอ้ายของมัน  จิงอยู่เราไม่ได้เล่นกับมันทุกวัน   ไม่ได้กอดรัดฟัดเหวี่ยงเหมือนคนรักหมาคนอื่นๆ
    แต่เพราะ...มันคือ"ส่วนหนึ่งของบ้าน"  มันกลายเป็นส่วนหนึ่งตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้  มันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง  จึงไม่มีใครเห็นมันเป็น"สัตว์"   ทุกคนเห็นมันตลอดเวลาที่อยู่บ้าน  ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เหนแต่ภาพจางๆว่าตะโก้ก็"เคย"อยู่ตรงนั้น  โดยไม่มีใครคิดว่ามันหนึ่งส่วนสำคัญส่วนนี้จะหายไป  แต่ในวันนี้  มันไม่อยู่  มองไปก็ไม่เหน  ไม่มีอะไรเหลืออยู่อีกต่อไป..

บางคนอาจจะคิดว่าเราโอเวอร์  เรารักหมาเวอร์  ร้องห่มร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน  ร้องไห้3-4วันก็ยังไม่เลิก  เวอร์จิงๆ  แต่ที่เรารู้ก็คือ   เรารักมัน  เราคิดถึงมัน  และทุกครั้งที่ร้องไห้ไม่ใช่เพราะต้องการแสดงให้คนอื่นเหนว่าเรากะลังเศร้าอยู่นะ  อะไรอย่างนั้น  แต่ทุกที  ที่จิตมันว่าง  ภาพตะโก้จะลอยขึ้นมาพร้อมๆกับคำพูดที่ว่า  มันไม่อยู่แล้ว  ไม่มีมันอีกแล้ว  น้ำตามันก็ร่วงทุกที  โดยที่บางครั้งยังไม่ทันจะคิดถึงด้วยซ้ำไป!!

   ..ที่เหลือก็คงจะเป็นแค่"ความทรงจำ"  ที่เราหวังว่าซักวันจะทำใจและยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึงมัน   ไอ้ตะโก้... 

     ...เหอะๆ  ป่วยไปตั้งหลายวัน  กลับไปมหาลัยอีกที  จากซากการก่อสร้างราวกับธรรมศาสตร์ถูกสึนามิโถมเข้าใส่   กลายเป็นเค้าปูหญ้าสนามบอลแล้ว!!(แล้วเกี่ยวกันตรงไหนวะ??)

   ก็อย่างว่า  ป่วยจิงๆ  ป่วยไปหลายวัน  ไม่ได้เป็นโรคอะไรร้ายแรงหรอก  ก็แค่มึนๆคลื่นไส้ๆซึมๆไม่ค่อยมีแรง  แค่นั้นอ่ะ  แต่แบบ...มันไม่หยุดเป็นเลยงัย  แม่งเป็นอยู่ได้  เป็นตลอดเวลา  ไข้ก็ขึ้นสูง  เงยหน้ามาจดเลคเฃอร์แล้วยังจะอ้วกเลย(แย่จิงๆ)  แต่ตอนนี้หายแล้ว  ถือว่าช่างมัน (หายแล้ว  หลังจากเอาเชื้อไปแพร่ให้คนอื่น^ ^)

    นี่ๆ   มีเรื่องอวดๆ(แบบว่าภูมิใจมากกกก)

เคยอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นแล้วมีขนมปังไส้ยากิโซบะม้ะ?   ได้กินแล้วล่ะ   อาหย่อยดี(เอ่อ  คนไหนคิดว่าอีส้มมันหลังเขาก็ทนๆหน่อยนะก้ะ  มันเพิ่งเคยเห็นของจิงเนี่ยแหละ)  จิงๆแล้วก็หนมปังธรรมดา  ผ่าตรงกลาง  แล้วเอาผัดยากิโซบะใส่เข้าไปตรงกลาง  ..แค่เนี้ย??
   ใช่  แค่นั้นแหละ  แต่กูตื่นตาตื่นใจนี่หว่า   เห็นแล้วรีบหยิบเลย  ถือว่าเรื่องนี้จบๆไปล่ะกันนะ

    ไม่รู้เปนงัย  อาทิดนี้อยากไปรังสิต  เอาไว้เด๋วอาทิดนี้จะหาโอกาสไปละกัน  จะได้เจอหน้าน้องๆด้วย  ตั้งแต่เปิดเทอมนี่แบบ  ยังไม่ได้ไปเลยซักวัน  ไปเหยียบครั้งสุดท้ายก็วันที่เค้าแจกป่งแจกปีกอะไรนั่นอ่ะ  ไว้เด๋วไปๆ

ปล.1 รักษาสุขภาพกันดีๆนะจ้ะทุกคน   ช่วงนี้คนป่วยเยอะ
     2  ตอนแรกเกลียดการอยู่ท่าพระจันมากเรย  แต่ตอนนี้เริ่มชินแระ  แม้ว่ามันจะต่างจากตอนที่อยู่หออยู่ที่รังสิตมาก  แต่บางอย่างมันก็เป็นอะไรที่แบบ  ดีอ่ะ  แบบเป็นอีกฟิวนึงเลย คนละอารมณ์  มากองๆกันอยู่หน้าตึกคณะ(ยังคงนั่งกันอยู่แม้ว่าลมทะเล(ทราย)พัดกระหน่ำ  ซัดเอาทราย(ก่อสร้าง)เข้าหน้าตู้มๆๆก็ตาม)  เอาวะ..กะลังปรับตัวน่ะ  สู้ๆ..      

           ..หายไปนานมาก  มิได้ไปไหนไกลเลย  ก็แค่"ลาดพร้าว-ท่าพระจันทร์"  หึๆ  อาจดูเหมือนการเดินทางธรรมด๊าธรรมดา  แต่แท้จริงแล้ว  มันคือการเดินทางอันแสนยาวไกลและโ ค ต รเช้า  โ ค ต ร  ลำบาก โ ค ต ร เปลือง  ที่สำคัญคือ โค ต รเหนื่อย  (แค่นึกถึงก็เหนื่อยแล้ว)

แต่การเดินทางบนเส้นทางใหม่  เวลาใหม่  ไปในที่ใหม่ๆๆก็ทำให้เราเจอกับอะไรหลายอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน  แม้ว่าอาจเป็นสิ่งที่ใครๆก็เคยพบเหนมาแล้วทั้งนั้น(จิงๆตัวเองก็อาจเหนบ่อยๆ  แต่ไม่ได้สังเกตก็ได้)

      ...เริ่มด้วยการเดินทางหลายต่อ  ที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต  ต้องขึ้นรถใต้ดิน ต่อรถไฟฟ้า  และจบลงด้วยการต่อรถเมล์  ในวันแรกมันเป็นวิธีการที่ลำบากเหลือทน  ต้องแหกขี้ตาตื่นตั้งกะตี5  ต่อรถหลายทอดกว่าจะถึงมหาลัยก็แย่แล้ว  แล้วยังจะตอนกลับอีกล่ะ..เซ็งเลย! 
      ...แต่พอวันต่อมาเริ่มปรับตัวได้  สายตาก็เริ่มสอดส่องมองดูสิ่งรอบตัว
    คนมากมายจิงๆ   ที่ต้องดิ้นรนแก่งแย่งกันทันทีที่ตื่นนอน  เห็นได้ชัดแม้แต่เรื่องเล็กๆ  เช่นการแย่งที่นั่งบนรถไฟฟ้า  ชิงขึ้นรถเมล์ก่อนคนจะลงเสียอีก  หรือกระทั่งเบียดกันออกตรงช่องออกรถไฟฟ้า
              ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องพยายามกันขนาดนี้?
   แย่งกันตั้งแต่เช้า  ให้อารมณ์เสีย(ไม่ได้หงุดหงิดคนเดียวด้วยนะ  ทำให้คนที่โดนกระทำอารมณ์เสียได้ด้วย)

   ..คนเรา  มีความต้องการเดียวกับคนอื่นๆด้วยแท้ๆ  แบ่งบันกันบ้างไม่น่าผิด  ที่ไม่น่าให้อภัย  คือวันหนึ่งขึ้นรถไฟฟ้า  มีเด็กตัวจ้อยคนหนึ่งขึ้นมาคนเดียวเลยครับ   คนใจดีก็ลุกให้เด็กนั่ง  เอ้อ..เราก็แบบชื่นใจดิ  คนดีๆยังมีเหลือ  แต่พอตอนเด็กจะลง  ไอ้พวกคนหนุ่มสาวที่ยืนๆรอออกอยู่นะ  แม่ง  เบียดจนเด็กตัวหมุนเลย
    เออดี   ขึ้นรถขบวนเดียวกันแท้ๆ  แต่"จิตใจ"แตกต่างกันสิ้นเชิง

อีกเรื่องที่ชอบสังเกตการณ์มากๆ(อีกนัยหนึ่งคือเสือก)  คือกิจกรรมที่แต่ละคนทำบนรถไฟฟ้า  หลายๆคนหยิบหนังสือมาอ่าน  อ่านหนังสือเหมือนกัน  แต่มากมายหลายประเภทเหลือเกิน  ทำให้เราแอบรู้ความชอบส่วนตัวของคนนั้นๆบ้างนิดหน่อย  ไม่ว่าจะเป็นสาวออฟฟิศติดนิยาย  หรือป้าข้างๆที่(ไม่คิดว่า)ชอบอ่านหนังสือแปลของญี่ปุ่น   เออ  ดีแฮะ  มานั่งมองคนอื่นนี่ก็เสือก..เอ้ย..เพลินดีไปอีกแบบ
     ...อาหารที่แต่ละคนหิ้วมาในถุงก็ต่างกันออกไป  ทั้งแกงถุงๆแอบส่งกลิ่นรัญจวนกูเหลือเกิน  บางคนก็ถือถุงแซนวิช  มีคนถือถุงผลไม้   "กิน"เหมือนกัน  แต่ก็เลือกที่จะกินไม่เหมือนกัน

จิงๆตอนนี้เราก็ไม่รู้หรอกว่าคนที่รู้จักๆกันอยู่เนี่ย  แต่ละคนชอบอะไร  ไม่ชอบอะไร  มาจากที่ไหน  แต่ถ้าได้โอกาสมาเจอกันแล้ว  รู้จักกันแล้ว  คุยกันรู้เรื่อง  ก็ถือว่าไปกันได้แล้วล่ะ...เนอะ  ว่ามั้ย  (กูคิดไปเองป่ะวะ)